هنگام بروز مصیبتهای
بزرگ، یا مقاومت میکنیم و
یا تسلیم میشویم.
بعضی افراد دچار انقباض شده و
خشن میشوند و بعضی دیگر دچار
انبساط شده و مهربان، آرام و
رام میگردند.
تسلیم شدن به معنای "پذیرش"
میباشد، پذیرش آنچه که هست؛ مقاومت یعنی"عدم پذیرش"، عدم پذیرش
آنچه که هست.
این نَفس یا ایگو است که مقاومت
میکند و نمیپذیرد.
مقاومت درونی، موجب ایجاد و
شکلگیری مقاومت بیرونی
میگردد و به همین دلیل است که
شما دائما با درِ بسته روبرو
میشوید و خود شما نیز دلیل این
موضوع را نمیدانید.
زمانیکه منقبض هستید و مقاومت میکنید، زندگی نیز به شما روی خوش نشان
نمیدهد و در نتیجه احساس
تنگنا میکنید.
زمانیکه همه ی پنجرهها را
میبندید، خود را از هوای تازه محروم
مینمایید.
تسلیم و رضا به داده و
مشیت الهی، همه ی درها و
پنجرههای وجود شما را به روی
نور و هوای تازه میگشاید.
تسلیم بهره بردن از لطف بیکرانه
کائنات و هستی را موجب میشود.
با تسلیم است که بُعد تازه ی آگاهی
را تجربه میکنید؛ با تجربه ی بُعد
تازه ی آگاهی، عمل و کار شما، هماهنگ
با آهنگ هستی خواهد شد.
به این ترتیب شما از یاری کائنات و
هستی بهره خواهید برد.
آنگاه احساس میکنید
که همه ی سازهای زندگی چنان
کوک شدهاند که با شما همنوایی
میکنند؛ آنگاه همه چیز و همه کس
را خویشاوند و حامی
خویش میبینید.
در این زمان، هر آنچه که به وقوع
میپیوندد در راستای کمک به
شماست که رخ میدهد.
در چنین حال و حالتی، حتی اگر نتوانید
کاری انجام دهید، حداقل در آرامش و سکوتی ژرف آرمیدهاید و از دستان خداوند روزی میخورید...
👤اکهارت تله🌺
نوشته شده در دوشنبه هفتم فروردین ۱۴۰۲ ساعت 11:54 توسط : مریم | دسته : خدا ،معنویت و عرفان

